تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۸۵۸

همواره خوشی و دلکشی نامیزدهشدار مکن کژ که قدح میریزد
در عالم باد خاک بر سر کردنشک نیست که هر لحظه غباری خیزد