رباعی شمارهٔ ۸۶۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تمایلات و آرزوهای خود اشاره می‌کند. ساقی روح را به مفهوم نیروی زندگی و طراوت می‌داند که آخرین جرعه‌ای از امید و سرور را به او می‌دهد. مرغی که در قفس زندگی اسیر است، بالاخره از دام آزاد می‌شود. شاعر امیدوار است که در نهایت، دایره زمان او را آرام کند و روزهای گذشته که با پشیمانی سپری شده‌اند، به فراموشی سپرده شوند.
آن ساقی روح دردهد جام آخراین مرغ اسیر بجهد از دام آخر
هوش مصنوعی: ساقی به ما نوشیدنی می‌دهد تا با آخرین جرعهاش، این پرندهٔ گرفتار از دام رهایی یابد.
گردد فلک تند مرا رام آخروز کرده پشیمان شود ایام آخر
هوش مصنوعی: زمان در حال گذر است و به سرعت پیش میرود، اما در نهایت من به آرامش میرسم. روزهای سخت و ناگوار در نهایت باعث پشیمانی میشوند و این دوران ناکامی به پایان میرسد.