رباعی شمارهٔ ۸۷۱
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر با بیان احساس ناراحتی و درد خود از وضعیت دهر و زمان، اشاره می‌کند که طبیعت انسان نتوانسته است چهره واقعی و سختی‌های زندگی را بشناسد. او به این نکته اشاره می‌کند که پدران نیز در دنیای سخت و پر چالش، فرزندی را به دنیا نیاوردند، انگار که دردمندی و مشکلات زندگی را تجربه نکرده‌اند. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده ناامیدی و تلخی زندگی است.
اندیشهٔ دهرت ز چه بگداخت جگرطبع تو مزاج دهر نشناخت مگر
هوش مصنوعی: فکر و افکار تو باعث شده که درونت بسوزد و درد بکشد. طبیعت تو نتوانسته شرایط و مزاج این زمانه را درک کند.
پندار که نطفه‌ای نینداخت پدرانگار که گلخنی نپرداخت قدر
هوش مصنوعی: تصور کن که پدر هیچ نطفه‌ای را نیفکنده است، مانند این که گلخن هیچ گلی را پرورش نداده است.