رباعی شمارهٔ ۸۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دل می‌گوید که از عشق و معشوق و سرزمین خود فراتر رود. او توصیه می‌کند که اگر کسی به دنبال دیدن این سه چیز است، باید از بند آنها رها شود. همچنین، او اشاره می‌کند که در توبه و بازگشت به خود هیچ نگرانی وجود ندارد، زیرا این فقر و بی‌نیازی از یار و دیگران است. شاعر به نوعی بر اهمیت رهایی از وابستگی‌ها و جستجوی درونی تأکید می‌کند.
ای دل بگذر ز عشق و معشوق و دیارگر دیده وری ز هر سه بندی زنار
هوش مصنوعی: ای دل، از عشق و معشوق و وطن بگذر. اگر بَصیرت و دیدی عمیق داری، از هر سه آنها رهایی یاب.
در توبهٔ نیستی شو و باک مدارکاین فقر منزه است ز یار و اغیار
هوش مصنوعی: در تلاش باش که از خودخواهی و تعلقات رها شوی و نگران نباش؛ زیرا این نوع فقر، خالص و بینیاز از دیگران و دوستان است.