رباعی شمارهٔ ۹۲۶
هوش مصنوعی: این ابیات از شعر فارسی بیانگر این است که وجود محبوب همیشه در کنار ماست و هرگز از ما دور نمی‌شود. آب و جو به عنوان نمادهایی از ارتباط نزدیک و دائمی هستند، و اشاره به بویی دارند که از وجود محبوب به ما می‌رسد و هیچ‌گاه نمی‌توان از آن جدا شد. در واقع، شاعر به اهمیت و تاثیر وجود محبوب در زندگی و احساسات انسان اشاره می‌کند.
آمد آمد آنکه نرفت او هرگزبیرون نبد آن آب از این جو هرگز
هوش مصنوعی: کسی که همیشه در دل و ذهن ما حضور دارد، هرگز از ما دور نمی‌شود مثل اینکه آب از چشمه جدا نمی‌شود.
او نافهٔ مشک و ما همه بوی وئیماز نافه شنیده‌ای جدا بو هرگز
هوش مصنوعی: او همانند نافهای است که عطر مشک را پخش می‌کند و ما همه از او بوی خوش را حس میکنیم، اما هیچ‌گاه نمیتوانیم بوی جداگانهای از نافه بشنویم.