تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۹۷۴

آمد آمد ترش ترش یعنی بسمیپندارد که من بترسم ز عسس
آن مرغ دلی که نیست در بند قفساو را تو مترسان که نترسد از کس