رباعی شمارهٔ ۱۰۱۸
هوش مصنوعی: این شعر دعوت به بازگشت به خویشتن و خانه‌ی درونی است. شاعر از گنجینه‌های درونی و زیبایی‌های خود سخن می‌گوید و از زلف پریشان و غم‌ها که مانع از دیدن این زیبایی‌ها می‌شود، یاد می‌کند. او به خود و الهامات درونی‌اش فراخوان می‌دهد تا به خانه‌ی حقیقی و معنوی خود بازگردد.
ای گنج بیا زود به ویرانهٔ خویشوی زلف پریشان مشو از شانهٔ خویش
هوش مصنوعی: ای گنج گرانبها، هرچه زودتر به جایی که روزگاری برایت ارزشمند بوده برگرد. تو نباید از این خرابی و بینظمی غمگین شوی و باید با خودت کنار بیایی.
وی مرغ متاب روی از دانهٔ خویشای خانه خدا درآی در خانهٔ خویش
هوش مصنوعی: ای پرنده، به خاطر دانهی خود از مسیرت منحرف نشو. ای خانه‌ی خدا، به درون خانهات وارد شو و در آنجا آرام بگیر.