رباعی شمارهٔ ۱۰۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به یک پیر خردمند اشاره می‌کند که با او به گفتگو نشسته است. او از پیر می‌خواهد که در مورد رازهای جهان چیزی نگه ندارد و به آرامی چیزی به گوش او می‌گوید. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که آنچه باید دانست و فهمید، بیانش ممکن نیست و بهتر است سکوت کند.
با پیر خرد نهفته میگویم دوشکز من سخن از سر جهان هیچ مپوش
هوش مصنوعی: دیشب با شخص دانا و باتجربهای صحبت کردم و به او گفتم که از من هیچ چیزی دربارهی رازهای جهان پنهان نکند.
نرمک نرمک مرا همی گفت بگوشدانستنی است گفتنی نیست خموش
هوش مصنوعی: به آرامی در گوش من میگفت که آنچه باید دانست، قابل بیان نیست، پس سکوت کن.