رباعی شمارهٔ ۱۰۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه شادابی و دوری از مشکلات با یاد محبوب سخن میگوید. او در میخانهای درون خود، به خاطر معشوقش مشغول نوشیدن و شادی است و تا صبح همچنان در حال شادی و سرخوشی میباشد.
در حلقهٔ مستان تو ای دلبر دوشمیخانه درون کشیدم از خم سر جوش
هوش مصنوعی: در دل شب، وقتی که در محفل مستان بودی، من از شراب خانه جرعهای نوشیدم و از خود بیخود شدم.
بر یاد تو کاس و طاس تا وقت سحرمیخوردم و میزدم همی دوش خروش
هوش مصنوعی: تا صبحگاهی به یاد تو، نوشیدنی مینوشیدم و شادمانه میرقصیدم و آواز میخواندم.