رباعی شمارهٔ ۱۰۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و وعده‌هایی که به دلدارش می‌دهد اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی اگر دلدار بر کتاب مقدس دست بگذارد و قسم بخورد، باز هم باورش نمی‌کند و نخواهد شنید. به عبارت دیگر، شاعر از بی‌اعتنایی به وعده‌های دلدار سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که دیگر به این وعده‌ها اعتماد ندارد و نمی‌تواند آنها را بپذیرد.
دلدار مرا وعده دهد نشنومشبر مصحف اگر دست نهد نشنومش
هوش مصنوعی: عشق من وعده‌هایی به من می‌دهد، اما اگر به کتاب مقدس هم اشاره کند، باز هم صدایش را نمیشنوم.
گوید والله که نشنوی نشنومتخواهد که به اینها بجهد نشنومش
هوش مصنوعی: می‌گوید: به خدا قسم، اگر نشنوی، دیگر نخواهی شنید. به این خاطر که اگر چیزی را نشنوم، به دنبالش نخواهم رفت.