رباعی شمارهٔ ۱۰۵۳
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از حالت سرد و بی‌روحی بنده‌ای در زمستان می‌گوید که از زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی (مانند بلبل و گلستان) محروم است. او هشدار می‌دهد که این لحظه‌ی زندگی اگر از دست برود، بازگشت آن بسیار دشوار خواهد بود و انسان باید برای جبران آن تلاش کند.
ای بندهٔ سردی به زمستان چون زاغمحروم ز بلبل و گلستان ز باغ
هوش مصنوعی: ای انسانی که در زمستان سخت مانند کلاغی هستی که از بلبل و گلستان محروم ماندهای.
دریاب که این دم اگرت فوت شودبسیار طلب کنی به صد چشم و چراغ
هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که اگر این لحظه را از دست بدهی، حتی اگر در آینده به شدت تلاش کنی و آرزو کنی، نمیتوانی آن را دوباره به دست آوری.