رباعی شمارهٔ ۱۰۹۶
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم سکوت و آرامش اشاره دارد. شاعر میگوید در سکوت چرا غمگین و پریشان باشی، بلکه باید به سکوت عادت کنی چون این طبیعتی بنیادی است. سپس از خموشی حقیقی صحبت می‌کند که فراتر از سکوت ظاهری است و در آن پیام و ندایی پنهان وجود دارد. به بیان دیگر، خموشی واقعی پر از معنی و پیام است و باید به آن توجه کرد.
در خاموشی چرا شوی کند و ملولخو کن به خموشی که اصولست اصول
هوش مصنوعی: در سکوت چرا احساس خستگی و بی‌حوصلگی می‌کنی؟ بهتر است به سکوت عادت کنی، چون این رفتار پایه و اساس زندگی است.
خود کو خموشی آنکه خمش میخوانیصد بانک و غریو است و پیامست و رسول
هوش مصنوعی: این بیت به نوعی به این معناست که اگر کسی در ظاهر سکوت می‌کند، ممکن است در باطن پیام‌های عمیق و مهمی داشته باشد. در واقع، سکوت او نمی‌تواند نادیده گرفته شود، بلکه ممکن است بار معنایی و احساسی زیادی داشته باشد که نیاز به درک عمیق‌تری دارد. همانطور که صداها و فریادها می‌توانند پیام‌ها و احساسات را منتقل کنند، سکوت نیز می‌تواند حامل رسالت‌ها و آگاهی‌های ویژه‌ای باشد.