تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۱۰۹۸

عشقی به کمال و دلربائی به جمالدل بر سخنو زبان ز گفتن شده لال
زین نادره‌تر کجا بود هرگز حالمن تشنه و پیش من روان آب زلال