رباعی شمارهٔ ۱۱۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به شادی و غم اشاره دارد. او می‌گوید زمانی که به دیگران کمک و غمخواری می‌کند، شاد است و حتی در شرایط خراب و مشکل هم احساس خوشبختی می‌کند. در لحظاتی که ساکت و آرام است، مانند زمین، ناگهان فریادش به بلندای آسمان فرا میرسد. به طور کلی، او از احساسات متناقضی در زندگی صحبت می‌کند.
آنم که چو غمخوار شوم من شادمواندم که خراب گشته‌ام آبادم
هوش مصنوعی: من کسی هستم که وقتی به دیگران کمک میکنم و غم آنها را میخورم، شاد میشوم و از سویی دیگر، اگر در وضعیتی خراب و نامناسب قرار داشته باشم، همچنان در وجود خودم احساس بهبودی و آبادانی میکنم.
آن لحظه که ساکن و خموشم چو زمینچون رعد به چرخ میرسد فریادم
هوش مصنوعی: در آن لحظه که من ساکت و بیحرکت هستم مانند زمین، ناگهان فریادم به شکل رعد و برق به آسمان میرسد.