رباعی شمارهٔ ۱۱۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به جایی میرسد که تصمیم میگیرد به مرجان بپردازد و او را به خانهای پر از آتش و حرارت برساند. مرجان به عنوان یک گوهر باارزش و پنهان در دل خاک توصیف میشود، و شاعر خواهان این است که با حرارت آتش، مرجان را صاف و خالص کند.
آن وقت آمد که ما به تو پردازیممرجان ترا خانهٔ آتش سازیم
هوش مصنوعی: زمانی خواهد آمد که ما به تو توجه و عشق نشان دهیم و برای تو خانهای بسازیم که آتشافروز باشد.
تو کان زری میان خاکی پنهانتا صاف شوی در آتشت اندازیم
هوش مصنوعی: تو مانند زری هستی که در دل خاک پنهان است، تا زمانی که با آتش در تماس قرار بگیری و به روشنی و صفا برسی.