رباعی شمارهٔ ۱۱۱۸
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از احوال خود و احساسات عمیقش سخن می‌گوید. او به شنیدن صدای سرافیل (ملاک رستاخیز) اشاره می‌کند و احساس می‌کند که از دنیا و فنا به آسمان صعود می‌کند. او همچنین بر تنهایی‌اش تأکید می‌کند و می‌گوید هیچ‌کس از حال او خبر ندارد و او به‌طور ناخواسته به این حالتی که در آن است، می‌رسد.
آواز سرافیل طرب میرسدماز خاک فنا بر آسمان می‌بردم
هوش مصنوعی: به من خبر خوشی می‌رسد که چون صدای سرافیل (فرشته) طربانگیز است، روح من از دنیا بیبهره به سمت آسمان پرواز می‌کند.
کس را خبری نیست که بر من چه رسیدزان با خبری که بی‌خبر می‌رسدم
هوش مصنوعی: هیچ‌کس از حال و شرایط من آگاهی ندارد و من نیز با بیخبری به آنها میرسند.