رباعی شمارهٔ ۱۱۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از جدایی خود از خاک و دنیای مادی صحبت می‌کند و از زندگی پر از اندوه و غم خود می‌گوید. او به گریه و ناله به عنوان بخشی از وجودش اشاره می‌کند و مانند شمعی است که از احساساتش آب می‌شود. همچنین، از ناله‌هایش به عنوان صدایی موزون یاد می‌کند که نشان‌دهنده عمق احساساتش است.
از خاک در تو چون جدا می‌باشمبا گریه و ناله آشنا میباشم
هوش مصنوعی: از خاک تو که جدا هستم، به خاطر دوری و فراق، با گریه و ناله آشنایم.
چون شمع ز گریه آبرو میدارمچون چنگ ز ناله با نوا میباشم
هوش مصنوعی: من مانند شمع از گریهام آبرو نگه میدارم و همچون چنگ، با نالههایم صدا را به آرامی مینوازم.