رباعی شمارهٔ ۱۱۳۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از تجربه‌های درد و رنج خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که در شرایط قهر و سختی، محبت و وفا را نیز مشاهده می‌کند. همچنین، به طور کلی در هر جایی که نگاه می‌کند، یاد و حضور محبوبش را احساس می‌کند. به نوعی، شاعر نشان می‌دهد که عشق و محبت حتی در بدترین شرایط نیز قابل مشاهده‌اند.
از درد همیشه من دوا می‌بینمدر قهر و جفا لطف و وفا می‌بینم
هوش مصنوعی: همیشه در درد و رنجی که دارم، دارویی پیدا میکنم و حتی در مواقعی که مورد ظلم و ناعدالتی قرار میگیرم، محبت و وفاداری را مشاهده میکنم.
در صحن زمین به زیر نه طاق فلکبر هرچه نظر کنم ترا می‌بینم
هوش مصنوعی: در فضای زمین و زیر آسمان، هر چیزی که به آن نگاه میکنم، تو را می‌بینم.