رباعی شمارهٔ ۱۱۳۵
هوش مصنوعی: شاعر به این نکته اشاره میکند که دوست ما از طبعی غمگین برخوردار است و به خاطر عشقش رنجیدهخاطر میشود. او در حالت شرم و ترس به سوی راهی میرود که ما باعث دوری او از آن راه شدهایم.
از طبع ملول دوست ما می‌دانیموز غایت عاشقیش می رنجانیم
هوش مصنوعی: از لحن دلگیر دوست متوجه می‌شویم و می‌دانیم که از شدت عشقش به ما آزرده‌خاطرش می‌کنیم.
شرمنده و ترسنده نبرد راهیتا راه حجاب ماست ما می‌رانیم
هوش مصنوعی: شخصی که از خجالت و ترس از خود نمی‌تواند به جلو حرکت کند، در حقیقت تا زمانی که به خودآیینی نرسد، در راهی که ما آن را پوشیده داریم، راهی ندارد و ما کسی هستیم که او را از این موانع رها می‌سازیم.