غزل شمارهٔ ۴۳۶
هوش مصنوعی: این متن در قالب دیالوگی میان یک عاشق و معشوقه‌اش نوشته شده است. عاشق در ابتدا از درب می‌پرسد و با پاسخ معشوقه‌اش مواجه می‌شود. آنها در مورد عشق، وفا، و امتحان عشق گفتگو می‌کنند. معشوقه در جواب سوالات عاشق از او می‌خواهد که دلایل عشقش را بیان کند و عاشق نیز از گواهی اشک و حالت‌هایش صحبت می‌کند. در ادامه، آنها درباره مکان‌هایی چون قصر قیصر و مفهوم زهد و تقوا و ایمنی در عشق و زندگی گفتگو می‌کنند. در پایان، عاشق به این نکته اشاره می‌کند که اگر بیشتر بگوید، از درک معشوق به دور خواهد افتاد. در کل، این متن به بررسی احساسات عشق و چالش‌های آن می‌پردازد.
گفتا که کیست بر در گفتم کمین غلامتگفتا چه کار داری گفتم مها سلامت
هوش مصنوعی: کسی در دروازه پرسید کیست؟ گفتم که غلام تو هستم. او گفت: چه کار داری؟ پاسخ دادم که برای سلامتی تو آمدهام.
گفتا که چند رانی گفتم که تا بخوانیگفتا که چند جوشی گفتم که تا قیامت
هوش مصنوعی: گفت: چه مدت قصد فرار از من داری؟ گفتم تا زمانی که بخوانی و یاد بگیری. او گفت: چه مدت میخواهی احساساتی باشی؟ گفتم تا روز قیامت.
دعوی عشق کردم سوگند‌ها بخوردمکز عشق یاوه کردم من ملکت و شهامت
هوش مصنوعی: من مدعی عشق شدم و سوگندهای زیادی یاد کردم که در مسیر عشق، کارهای بیهودهای انجام دادم، اما از آن عشق، پادشاهی و شجاعت به دست آوردم.
گفتا برای دعوی قاضی گواه خواهدگفتم گواه اشکم زردی رخ علامت
هوش مصنوعی: او گفت برای اینکه در دادگاه قاضی برپا شود، باید شاهدی وجود داشته باشد. من هم گفتم که شاهد من اشکهای من است و زردی رخسارم نشاندهنده حالتم است.
گفتا گواه جرحست تردامن‌ست چشمتگفتم به فر عدلت عدلند و بی‌غرامت
هوش مصنوعی: گفتند که چشم تو دلیل بر آسیبدیدگی است. پاسخ دادم که در روز قضا و قدر باید به عدالت تو و بدون هزینهای برای آن، اعتماد کنم.
گفتا که بود همره گفتم خیالت ای شهگفتا که خواندت این جا گفتم که بوی جامت
هوش مصنوعی: گفت: چه کسی همراه توست؟ گفتم: یاد تو، ای پادشاه. او گفت: آیا به اینجا دعوت شدم؟ گفتم: چون بوی میات به مشامم رسید.
گفتا چه عزم داری گفتم وفا و یاریگفتا ز من چه خواهی گفتم که لطف عامت
هوش مصنوعی: پرسید چه ارادهای داری، گفتم که وفا و کمک میخواهم. او گفت از من چه میخواهی، گفتم که محبت و مهربانی تو را میخواهم.
گفتا کجاست خوش‌تر گفتم که قصر قیصرگفتا چه دیدی آنجا گفتم که صد کرامت
هوش مصنوعی: از من پرسید که کجا جا و مکان بهتری وجود دارد، من پاسخ دادم که در قصر قیصر. او از من خواست بگویم آنجا چه دیدهام، من گفتم که آنجا پر از بخشش و کرامت است.
گفتا چراست خالی گفتم ز بیم رهزنگفتا که کیست رهزن گفتم که این ملامت
هوش مصنوعی: شخصی از من پرسید که چرا دلم خالی و آرام نیست، من به او گفتم که از ترس دزدی است. او پرسید که این دزد کیست و من پاسخ دادم که این همان سرزنش و ملامتی است که درون من وجود دارد.
گفتا کجاست ایمن گفتم که زهد و تقواگفتا که زهد چه‌بود گفتم ره سلامت
هوش مصنوعی: پرسید کجا میتوان به آرامش و امنیت رسید، گفتم در زهد و تقوا. پرسید که زهد چیست، گفتم راهی است برای رسیدن به سلامت و رفاه.
گفتا کجاست آفت گفتم به کوی عشقتگفتا که چونی آن جا گفتم در استقامت
هوش مصنوعی: گفت: آفت کجاست؟ گفتم در کوی عشق تو. پرسید: احوالت چگونه است در آنجا؟ گفتم: در حالت استقامت و پایداری هستم.
خامُش که گر بگویم من نکته‌های او رااز خویشتن برآیی نی در بود نه بامت
هوش مصنوعی: اگر برای او سخن بگویم و نکتههایش را بیان کنم، خودم هم از او برآمدهام و در حقیقت او را نمیشناسم.