رباعی شمارهٔ ۱۱۵۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلش میگوید که جای او از خانهها دور است و تلخی رنجهای محبوبش زندگیاش را شیرین کرده است. او به محبوبش میگوید که از غم او شکایتی ندارد، اما خوشحال میشود اگر بداند که صدای دلش را میشنود.
ای از تو برون ز خانهها جای دلموی تلخی رنجهات حلوای دلم
هوش مصنوعی: ای کسی که دوریات مکان دل من است، ای تلخی رنجهایت شیرینی دل من.
ما را ز غمت شکایتی نیست ولیکخوش آیدم آنکه بشنوی وای دلم
هوش مصنوعی: ما از غم تو شکایت نداریم، اما خوب میشود که بدانی چه قدر دلم به حال خودم میسوزد.