رباعی شمارهٔ ۱۱۶۴
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او از خواب و آرامش خود در اثر زیبایی نرگس و لاله سخن می‌گوید و احساس می‌کند که این زیبایی‌ها او را تحت تاثیر قرار داده و از او دور ساخته‌اند. شاعر همچنین به ارزش و نایابی معشوقه‌اش اشاره می‌کند و در آرزوی دستیابی به اوست.
ای نرگس پر خواب ربودی خوابموی لالهٔ سیراب ببردی آبم
هوش مصنوعی: ای نرگس خوابآور، خوابم را از من گرفتهای و ای لاله سرشار از آب، آبم را از من میبردی.
ای سنبل پرتاب ز تو درتابمای گوهر کمیاب ترا کی یابم
هوش مصنوعی: ای سنبل، وقتی تو را دور میاندازم، در تاب و تلو میافتم. ای گوهر نایاب، چطور میتوانم تو را پیدا کنم؟