رباعی شمارهٔ ۱۱۶۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از درد و رنج به عنوان یک واقعیت زندگی سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که او خود دوای دردهای محبوبش است. او از محبوب می‌خواهد به دیگران نگاه نکند و به او توجه کند. همچنین، اگر محبوبی کشته شود، او از آن به عنوان شکرگزاری یاد می‌کند و می‌گوید که او خونبهای محبوبش است. بنابراین، این ابیات به عشق و فداکاری در روابط عاطفی اشاره دارند.
با درد بساز چون دوای تو منمدر کس منگر که آشنای تو منم
هوش مصنوعی: در زندگی به مشکلات و دردهایت عادت کن، چرا که من درمان مشکل تو هستم. به دیگران نگاه نکن، من همان آشنا و همراه تو هستم.
گر کشته شوی مگو که من کشته شدمشکرانه بده که خونبهای تو منم
هوش مصنوعی: اگر کشته بشوی، نگو که من مردهام. بلکه شکرگزاری کن، زیرا من خونبهای تو هستم.