رباعی شمارهٔ ۱۱۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به عشق و حالت سرمستی خود اشاره میکند. او از محبوبش خواسته که به او عیب نگیرد و تأکید میکند که از محدودیتهای زمانه رهایی یافته و از نگرانیهای مربوط به نیک و بد و سود و زیان آزاد شده است.
بالای سر ار دست زند دو دستمای دلبر من عیب مکن سرمستم
هوش مصنوعی: ای دلبر من، خدای من، به عنوان یک عاشق، عیبی به حالت نشوید که من در حال شادی و مستی هستم و دستانم را به سوی تو دراز کردهام.
از چنبرهٔ زمانه بیرون جستموز نیک و بد و سود و زیان وارستم
هوش مصنوعی: از دام و قید زمان رها شدم و از کلیهٔ خوب و بد، سود و زیان بینیاز گشتم.