رباعی شمارهٔ ۱۱۷۳
هوش مصنوعی: این شعر به ابراز احساس غم و اندوه شاعر از جدایی و عشق می‌پردازد. شاعر از بزرگ‌منشی و کرم معشوق سخن می‌گوید و اینکه چرا باید به خاطر غم او تکبر کند یا دنیا را پر از صدای دلشکستگی‌اش سازد. او همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که در برابر مهربانی و بزرگی معشوق، شکوه و عظمت خود را ناچیز می‌بیند و نمی‌تواند خود را از غم دور کند.
با ملک غمت چرا تکبر نکنموز غلغله‌ات چرا جهان پر نکنم
هوش مصنوعی: چرا نسبت به پادشاهی غمت خود بزرگبینی کنم و چرا صدای تو را در سراسر جهان پخش نکنم؟
پیش کرم کفت چو دریا کف بودچون از کف تو کفش پر از در نکنم
هوش مصنوعی: به حضور محبت و نیکی خداوند مانند دریا است که هرچه بخواهی از آن خواهد رسید؛ اما وقتی از دست من چیزی کم است، نمیتوانم به کسی کمکی کنم.