رباعی شمارهٔ ۱۱۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر در وصف عشق و یاد محبوبه‌اش سخن می‌گوید. او می‌گوید که هر جا بویی را حس کرده، به یاد معشوق خود اشک ریخته و در هر چمنی که درختی را دیده، به خاطر قد و قامت محبوبش آن درخت را بوسیده است. به عبارت دیگر، عشق او در هر گوشه‌ای از زندگی‌اش و در هر چیزی که می‌بیند، حضور دارد.
بر بوی تو هر کجا گلی دیدستمبوئیدستم سرشک باریدستم
هوش مصنوعی: هر جا که بوی تو را حس کردهام، به گلها نزدیک شدم و عطرشان را استشمام کردهام و اشکهایم جاری شده است.
در هر چمنی که دیده‌ام سروی رابر یاد قد تو پاش بوسیدستم
هوش مصنوعی: در هر مرتع یا دشتی که بودهام، به یاد قامت تو، بر سروی بوسه زدهام.