رباعی شمارهٔ ۱۱۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیباییهای زلف معشوقش اشاره میکند و اعتراف میکند که اگر به آن زلفها دست بزند، این کار از روی حقیقت و عشق واقعی است. او همچنین میگوید که در زلف معشوقش، دل خود را دیده و با دل خودش عشق بازی کرده است.
بر زلف تو گر دست درازی کردموالله که حقیقت نه مجازی کردم
هوش مصنوعی: اگر به زلف تو دست بزنم، حقیقتاً این کار را از روی صداقت انجام دادهام و نه به صورت ساختگی و غیرواقعی.
من در سر زلف تو بدیدم دل خویشپس با دل خویش عشقبازی کردم
هوش مصنوعی: من در حلقههای موهای تو دل خود را دیدم، به همین خاطر با دل خود عشق ورزیدم.