رباعی شمارهٔ ۱۱۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وابستگی عمیق خود به میکده و جام می سخن می‌گوید. او دل و جانش را به میکده وقف کرده و از سر مستی و غم رستم یاد می‌کند. به نوعی می‌توان گفت که او در پی پیوندی بین دل و جانش است، ولی این دو به دلخواهش نمی‌پیوندند و در نتیجه احساس غم و جدایی می‌کند.
بر میکده وقف است دلم سرمستمجان نیز سبیل جام می‌کردستم
هوش مصنوعی: دل من به میکده وابسته است و من در این حال مستی، جانم را نیز در راه نوشیدن شراب میگذارم.
چون جان و دلم همی نمی‌پیوستندآن هر دو بوی دادم از غم رستم
هوش مصنوعی: وقتی که جان و دلم به هم نمیرسیدند، از غم رستمی که دارم بوی میدهند.