رباعی شمارهٔ ۱۱۸۰
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از عشق و longing خود به محبوبش سخن میگوید. او به یاد لبهای محبوبش، گوشهای از زیباییاش را میبوسد و چون نمیتواند به او برسد، زمین را به عنوان نماد سجده میبوسد تا عشق و محبتش را ابراز کند.
بر یاد لبت لعل نگین میبوسمآنم چو بدست نیست این میبوسم
هوش مصنوعی: زمانی که یاد لبان تو به یادم میآید، من آن لعل و نگین را میبوسم؛ چون خودت در دسترس نیستی، پس به این زیبایی عشق میورزم.
دستم چو بر آسمان تو مینرسدمیآرم سجده و زمین میبوسم
هوش مصنوعی: وقتی که دستم به آسمان تو نمیرسد، به خاک میافتم و آن را میبوسم.