رباعی شمارهٔ ۱۱۸۱
هوش مصنوعی: شاعر در این مصرع‌ها به زیبایی و عطر وجود محبوبش اشاره می‌کند. بوی دهان او را به یاد چمن می‌اندازد و رنگش را به لاله و سمن تشبیه می‌کند. او به طور محاوره‌ای بیان می‌کند که اگرچه وجودش به دست نمی‌آید، اما نام محبوب در دلش طنین‌انداز است و او آن را می‌شنود.
بوی دهن تو از چمن می‌شنومرنگ تو ز لاله و سمن می‌شنوم
هوش مصنوعی: من عطر دهانت را از چمن می‌شنوم و رنگت را از لاله و سمن مییابم.
این هم چو نباشدم لبان بگشایمتا نام تو می‌گوید و من می‌شنوم
هوش مصنوعی: به خاطر تو من هیچگاه صحبت نکردم، اما اکنون لبهایم را باز میکنم تا بتوانم نامت را بشنوم و تو را بگویم.