رباعی شمارهٔ ۱۱۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از آرزوی خود برای شادی و خوشی صحبت میکند. او به این نکته اشاره دارد که فراتر از دنیای مادی، شادی واقعی را جستجو میکند. او از معشوق میخواهد که لبخند بزند، زیرا لبخند او برایش گشایش و آرامش به ارمغان میآورد.
بیرون ز دو کون من مرادی دارمبیشادیها روان شادی دارم
هوش مصنوعی: من از این دو جهان (دنیا و آخرت) هدفی دارم و بدون شادیها، روح من شاداب و خوشحال است.
بگشای بخنده آن لبان خود رازیرا ز گشاد آن گشادی دارم
هوش مصنوعی: لبخند بزن و لبهایت را باز کن، چون از این شادی و خوشحالی، من نیز خوشحال میشوم.