رباعی شمارهٔ ۱۱۹۰
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهندهٔ عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر بیان می‌کند که تا زمانی که زنده است، بندۀ معشوقش مرجان (زیبا) خواهد بود و دلی که از زلف‌های پریشان او مشغول است دارد. او با احساساتی عمیق خود را مانند نای و چنگی توصیف می‌کند که در خدمت و مهمانی معشوقش است. در کل، نشان‌دهندهٔ شیفتگی و احترام به معشوق است.
تا جان دارم بندهٔ مرجان توامدل جمع از آن زلف پریشان توام
هوش مصنوعی: تا زمانی که زندهام، من بنده و خدمتگزار زیبایی تو هستم و با دل جمعی، به خاطر آن زلف‌های آشفتهات به تو محبت میکنم.
ای نای بنال مست افغان تواموی چنگ خمش مشو که مهمان توام
هوش مصنوعی: ای نی، با صدای غمانگیزت بزن که من در حالتی از مستی هستم. ای چنگ، دست از نواختن خود بردار که من مهمان توام و حالا نیاز به آرامش دارم.