رباعی شمارهٔ ۱۱۹۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تکرار و بی‌هدفی زندگی اشاره می‌کند. او با تصویرسازی از خود به عنوان غبار و کودک، احساس ناپایداری و بی‌ثباتی را بیان می‌کند. او از سؤال و تردید دربارهٔ اینکه تا کی باید به این حال ادامه دهد، سخن می‌گوید و به دنبال یاری و راهی برای تغییر وضعیت خود است.
تا چند بهر زه چون غباری گردمگه بر سر که گه سوی غاری گردم
هوش مصنوعی: من تا کی باید مانند غباری بیفتم بر زمین و گاه به سمت یک غار بروم؟
تا چند چو طفل بر نگاری گردمیک چند گهی بگرد یاری گردم
هوش مصنوعی: چند بار باید مانند یک کودک به دور تو بچرخم، مدتی با تو بگردم و گاهی هم همراهی کنم.