رباعی شمارهٔ ۱۱۹۲
هوش مصنوعی: این ابیات نشان‌دهنده احساس درد و رنج شاعر در مواجهه با ظلم و دلتنگی است. شاعر از یک سو به این فکر می‌کند که آیا باید همچون سازهای دیگر تحت فشار و ضربات ظلم و غم قرار بگیرد، و از سوی دیگر به طور صریح اعلام می‌کند که نمی‌تواند در نقش نای دیگران قرار گیرد و زخم‌ها و آلامشان را متحمل شود. این احساسات نشان‌دهنده تنهایی و ناتوانی در مواجهه با مشکلات عاطفی و اجتماعی است.
تا چند چو دف دست ستمهات خورمیا همچو رباب زخم غمهات خورم
هوش مصنوعی: تا کی بایستی به ضربات ستم و ظلم تو تحمل کنم، یا مانند ساز رباب از زخمهای غم و اندوه تو رنج ببرم؟
گفتی که چو چنگ در برت بنوازممن نای تو نیستم که دمهات خورم
هوش مصنوعی: گفتی که مثل چنگ در آغوشت بنوازمت، اما من مانند نای نیستم که نفسهایت را بکتیم.