رباعی شمارهٔ ۱۱۹۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر تجربه عمیق عشق و تفاوت آن با دنیاهای دیگر است. شاعر می‌گوید که با دیدن محبوبش از دنیای مادی خسته و سیر شده است. او همچنین به غرور و کبر طرف مقابل اشاره می‌کند و به او یادآوری می‌کند که ممکن است او نیز یک روز در برابر عشق به زمین بیفتد.
تا روی تو دیدم از جهان سیر شدمروباه بدم ز فر تو شیر شدم
هوش مصنوعی: زمانی که چهرهی تو را دیدم، از تمام دنیا بینیاز شدم. از آن رو که من مانند روباهی ناپسند بودم، حالا به قدرت و شکوهی مانند شیر تبدیل شدم.
ای پای نهاده بر سر خلق ز کبراین نیز بیندیش که سر زیر شدم
هوش مصنوعی: ای کسی که با کبر و غرور بر سر مردم ایستادهای، به این نیز فکر کن که روزی سرم به زیر خواهد آمد.