رباعی شمارهٔ ۱۱۹۵
هوش مصنوعی: این چهار بیت شعر به عشق و وابستگی عمیق سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که با زیبایی و زلف معشوق، جان و دلش را تسلیم کرده و به حالت‌های مختلفی دچار شده است. همچنین، ارواح (احساسات و جان‌ها) در برابر معشوق سجده کرده و بیان می‌کنند که با حضور او، به فنا رفته و در واقع زنده شده‌اند. این شعر نشان‌دهنده‌ی تأثیر عمیق عشق بر زندگی و وجود انسان است.
تا زلف ترا به جان و دل بنده شدیمچون زلف بس جمع و پراکنده شدیم
هوش مصنوعی: ما به عشق زلف تو جان و دل خود را فدای تو کردیم، چرا که زلف تو هر لحظه به زیبایی و بینظمی تغییر می‌کند.
ارواح ترا سجده‌کنان میگویندچون پیش تو مردیم همه زنده شدیم
هوش مصنوعی: روحها با افتادگی به تو احترام میگذارند و میگویند: "زمانی که در برابر تو قرار گرفتیم، زندگی جدیدی را آغاز کردیم."