رباعی شمارهٔ ۱۲۰۵
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از احساسات خود نسبت به معشوقش سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که جان و دلش را به معشوق داده است، اما به ناچار به دلایلی، عشق را ترک کرده و به نوعی از آن جدا شده است. این جدایی و فاصله به استعاره‌ای از طلاق تعبیر شده که نشان‌دهندهٔ درد و رنج ناشی از عشق ناتمام است.
جانرا که در این خانه وثاقش دادمدل پیش تو بود من نفاقش دادم
هوش مصنوعی: در اینجا بیان شده که من جانم را در این خانه به امانت گذاشتهام، اما دل من در نزد تو بوده و برای تو آن را فریب دادهام.
چون چند گهی نشست کدبانوی جانعشق تو رسید و سه طلاقش دادم
هوش مصنوعی: زمانی با کدبانوی جانم نشستم، اما عشق تو به زندگیام بازگشت و من او را سه بار طلاق دادم.