رباعی شمارهٔ ۱۲۱۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به حالتی از خیال و غرق شدن در افکار و تصورات خود اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که مانند یک گرداب در درون خود غرق شده و جریان ناگزیر آن او را به عمق می‌برد. همچنین، به دیده‌اش می‌گوید که او هنوز در خواب است و حتی در خواب هم می‌داند که در حالت خواب به سر می‌برد. این نشان‌دهنده نوعی آگاهی در خواب و تفکر عمیق شاعر است.
در بحر خیال غرقهٔ گردابمنی بلکه به بحر می‌کشد سیلابم
هوش مصنوعی: من در دریای خیال غرق شدهام، اما این غرق شدن بهدلیل دیوانگی من نیست، بلکه به خاطر شدتی است که مرا به سمت این دریا می‌برد.
ای دیده نمی‌خواب من بندهٔ آنکدر خواب بدانست که من در خوابم
هوش مصنوعی: ای چشم، خوابم نمیبرد، زیرا بنده آن کسی هستم که در خوابش فهمید من خوابم.