رباعی شمارهٔ ۱۲۲۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به نوعی وابستگی و عشق عمیق به معشوق اشاره می‌کند. او خودش را مست دشنام و کلمات معشوق می‌داند و می‌خواهد که زهراب (زهر) معشوق را بنوشد، زیرا آن را شیرین و خوشایند احساس می‌کند. در واقع، او در حالت تسلیم و رام بودن برای معشوق خود است و این احساس را بیان می‌کند.
دشنامم ده که مست دشنام تواممست سقط خوش خوش آشام توام
هوش مصنوعی: به من بیاحترامی کن، زیرا من به خاطر بیاحترامی تو در حالت نشئگی به سر میبرم و از تلخیها و لذتهای تو شادمانم.
زهرابه بیار تا بنوشم چو شکرمن رام توام رام توام رام توام
هوش مصنوعی: میگوید: زهر را بیاور تا بنوشم، چون شیرینیام، زیرا من تحت کنترل تو هستم.