رباعی شمارهٔ ۱۲۳۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشقی عمیق و تجربه‌ای پرشور سخن می‌گوید. او از لحظه‌ای یاد می‌کند که معشوق با شوق و مستی چهره او را خراشیده و در آن لحظه، زیبایی و جذابیت معشوق را به تصویر می‌کشد. شاعر اشاره می‌کند که از روزی که این عشق به دل او افتاده، هیچ چیز و هیچ کسی دیگری توجهش را جلب نکرده و همواره به سمت معشوق خود نگاه کرده است. این شعر نشان‌دهنده تداوم و شدت عواطف عاشقانه است.
دوش از سر مستی بخراشید رخمآندم که زروش لاله میچید رخم
هوش مصنوعی: شب گذشته به خاطر مستی، صورتم را خراشیدم؛ در آن لحظه که به خاطر زیبایی گلهای لاله، چهرهام را میچیدند.
گفتم مخراشش که از آنروز که زاداز قبلهٔ روی تو نگردید رخم
هوش مصنوعی: به او گفتم که از زمانی که دیگر روی تو را ندیدم، ناراحتم و دلم تنگ شده است.