رباعی شمارهٔ ۱۲۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس شدید خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او با وجود اینکه نام‌های زیادی را برای ننگ و درد خود انتخاب کرده، اما در نهایت متوجه می‌شود که با عشق و محبت به معشوق، دل خود را به او سپرده است. در پایان، اشاره می‌کند که عشق او همچون آبگینه‌ای شکننده است که بر سنگی سخت برخورد کرده و در نتیجه آسیب دیده است.
دوش ارچه هزار نام بر ننگ زدمبر دامن آن عهد شکن چنگ زدم
هوش مصنوعی: شب گذشته، هر چند که هزار بار به ننگ و عیبها اشاره کردم، اما باز هم به دامن آن کسی که عهد و پیمان را شکسته، چنگ زدم.
دل بر دل او نهادم از شوق وصالهم عاقبت آبگینه بر سنگ زدم
هوش مصنوعی: از شوق دیدار همسر خود، تمام احساساتم را در دل او قرار دادم و در نهایت، مانند آبگینه‌ای که بر سنگ میزند، دچار درد و رنج شدم.