رباعی شمارهٔ ۱۲۳۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عشق و دل‌بستگی سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دل را به معشوق داده و به خاطر آن معشوق، دل را زده است. او همچنین به وابستگی شدیدش اشاره می‌کند که باعث شده دیوانه‌وار به خاطر معشوق جانش را فدای او کند. این احساسات عمیق و شیدایی ناشی از عشق را به زیبایی منتقل می‌کند.
دل داد مرا که دلستان را بزدمآن را که نواختم همان را بزدم
هوش مصنوعی: دل من تحت تاثیر قرار گرفت و به خاطر محبوبم به او عشق ورزیدم، حالا همان کسی که به او عشق ورزیدم را نوازش میکنم.
جانی که بدو زنده‌ام و خندانمدیوانه شدم چنانکه جان را بزدم
هوش مصنوعی: من آنقدر به عشق تو شاد و زنده‌ام که دیوانه‌وار زندگی میکنم، به گونهای که احساس میکنم جانم را به تو میزنم.