رباعی شمارهٔ ۱۲۳۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از احساس دیوانگی و بیگانگی خود صحبت می‌کند. او خود را دیوانه می‌داند و در عین حال دیگران او را به عنوان فردی بیگانه می‌شناسند، اما به او آسیبی نمی‌زنند. همچنین، او به مقایسه حال خود با سربازان آماده در نیمه شب می‌پردازد که در حالت مستی هستند ولی در روشنایی روز شناخته می‌شوند. در واقع، این اشعار نمایانگر تضادها و تناقض‌های درونی شاعر است.
دیوانه‌ام و لیک همی خوانندمبیگانه‌ام ولیک نمیرانندم
هوش مصنوعی: من دیوانه‌ام و رغم این که مرا بیگانه مینامند، اما به من آسیب نمی‌زنند.
همچون عسسان بجهد در نیمهٔ شبمستند ولی چو روز میدانندم
هوش مصنوعی: مانند عسلنوشان، در نیمه شب شاد و مست هستند، اما وقتی صبح میشود، درک میکنند که چه میکنند.