رباعی شمارهٔ ۱۲۳۸
هوش مصنوعی: در این ابیاتی شاعر به بررسی درون خود و شناخت خداوند می‌پردازد. او می‌گوید که به ذات خود از عیبها پی برده و خدا را به عنوان موجودی برتر و پاک می‌شناسد. با شناخت خود، به درک واقعی خدا نیز نایل می‌شود و در این مسیر، دلش آشفتگی دارد. به طور کلی، این شعر درباره نیاز به خودشناسی و شناخت خداوند است.
ذات تو ز عیبها جدا دانستمموصوف به مغز کبریا دانستم
هوش مصنوعی: من تو را از عیبها جدا میدانم و تو را با عظمت و بزرگی وصف میکنم.
من دل چکنم چونکه به تحقیق و یقینخود را چو شناختم ترا دانستم
هوش مصنوعی: من تصمیم میگیرم که از دل خود بگذرم، چون وقتی که به حقیقت و یقین رسیدم، تو را با شناختی که از خودم پیدا کردم، شناختم.