رباعی شمارهٔ ۱۲۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از اندوه و غم خود به خاطر رفتن معشوق سخن میگوید. او به شدت ناراحت است و با هر اشکی که میریزد، غصهاش بیشتر میشود. حالا که معشوق رفته، او هم نمیداند چگونه باید گریه کند، زیرا هیچ چیز نمیتواند جای خالی او را پر کند.
رفتی و ز رفتن تو من خون گریموز غصهٔ افزون تو افزون گریم
هوش مصنوعی: وقتی تو رفتی، من اشک میریزم و از شدت غم تو، این اشکهایم بیشتر میشود.
نی خود چو تو رفتی ز پیت دیده برفتچون دیده برفت بعد از او چون گریم
هوش مصنوعی: وقتی تو از کنارت رفتی، چون تو خود را به دور دیدم، چشمانم نیز بسته شد و حالا که چشمانم بسته است، نمیدانم چگونه باید گریه کنم.