رباعی شمارهٔ ۱۲۴۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از زاهدی صحبت میکند که به دلیل خاموشی و بینامیاش نتوانسته او را بشناسد. شاعر تلاش کرده است او را به ترانه و داستان تبدیل کند، اما در نهایت، زاهد همچنان بینام و نشان مانده است.
زاهد بودی ترانه گویت کردمخاموش بدی فسانه گویت کردم
هوش مصنوعی: ای ریاکاری، من ترانهات را با صدای بلند گفتم و تو در سکوت باقی ماندی. داستان تو را نیز با صدای بلند روایت کردم.
اندر عالم نه نام بودت نه نشانننشاندمت و نشانه گویت کردم
هوش مصنوعی: در عالم نه نامی از تو هست و نه نشانی، من تو را معرفی نکردم و فقط به تو اشاره کردم.