رباعی شمارهٔ ۱۲۶۳
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر حالت عاشقانه شاعر است. او عشق را همچون می‌نوشتی می‌داند که باعث بیداری او شده و بهار را به گلزار تشبیه می‌کند. همچنین سوگند می‌خورد به عشقی که برای او مانند کار جدی و مهمی است؛ در روزی که عشق در زندگی‌اش نیست، او احساس بی‌حالی و بیکاری می‌کند.
عشق است صبوح و من بدو بیدارمعشق است بهار و من بدو گلزارم
هوش مصنوعی: عشق مانند صبح سرشار از روشنایی و زندگی است و من با آن بیدار شدهام. عشق همچون فصل بهار است و من با آن ایسا کلام و زیبایی هستم.
سوگند به عشقی که عدوی کار استکانروز که بیکار نیم بیکارم
هوش مصنوعی: به عشق قسم میخورم که دشمنی کار من است؛ زیرا امروز که بیکار هستم، در واقع بیکار نیستم.