رباعی شمارهٔ ۱۲۷۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که اگرچه احساسات و حالش پر از درد و اندوه است و در جستجوی معشوقش می‌دود، اما از این وضعیت معذور است و هیچ گاه نمی‌تواند خود را سرزنش کند. معشوق او به تمام زندگی‌اش معنا می‌دهد و تلاشش برای یافتن او طبیعی و قابل درک است.
گر چرخ پر از ناله کنم معذورمور دشت پر از ژاله کنم معذورم
هوش مصنوعی: اگر آسمان را از نالۀ خود پر کنم، مرا عذر خواهند نخواند و اگر دشت را از باران پر کنم، باز هم مرا معذور نخواهند شمرد.
تو جان منی و میدوم در پی توجان را چو به دنباله کنم معذورم
هوش مصنوعی: تو عزیزترین و ارزشمندترین کسی برای من هستی و وقتی به دنبالت میدوم، جانم را هم گویی به دنبالت میآورم، پس در این پیگیری هیچ گناهی ندارم.