رباعی شمارهٔ ۱۲۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و ارادت خود به معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید اگر گردش زندگی را انجام دهد، آن را حول معشوقش خواهد چرخاند و اگر نوا زنی کند، آن را به نام جاودانگی و عشق می‌زند. همچنین، او می‌خواهد همچون نگهبان بر بام محبوبش قرار گیرد و در این حال، عشق و ارادت خود را به او ابراز کند. در مجموع این شعر بیانگر علاقه عمیق و وفاداری شاعر به معشوق است.
گر چرخ زنم گرد تو خورشید زنمور طبل زنم نوبت جاوید زنم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم دور تو بچرخم، به مانند خورشید میچرخم و اگر بخواهم نوا بزنم، نوا را جاودانه میزنم.
چون حارس چوبک زن بام تو شومچوبک همه بر تارک ناهید زنم
هوش مصنوعی: من مانند نگهبانی که چوبی در دست دارد، بر این نوای زیبایت مسلط شوم و با چوب خود بر قلههای فرشتهوار تو بکوبم.