رباعی شمارهٔ ۱۲۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عاشقانه و وضعیت خود را شبیه به گردشی بی‌پایان در آسمان توصیف می‌کند. او می‌گوید که خداوند تنها می‌داند که ما در این وضعیت چه احساسی داریم. عاقلان از هشیاری خود خبر دارند، اما ما دیوانگان نمی‌دانیم چرا چنین مجنونانه عاشق هستیم.
گردان به هوای یار چون گردونیمایزد داند در این هوا ما چونیم
هوش مصنوعی: در راه رسیدن به محبوب خود مانند آسمان در حال گردش و تغییر هستیم و تنها خداوند می‌داند که در این مسیر چگونهایم.
ما خیره که عاقلان چرا هشیارندوانان حیران که ما چرا مجنونیم
هوش مصنوعی: ما متعجب و گیج هستیم که چرا عقلای جامعه بیدار و هشیار هستند، در حالی که آنها همواره در تعجباند که چرا ما دیوانهوار عمل میکنیم.